Is zorg een recht? Op naar eigen verantwoordelijkheid! | De 4 Elementen
23856
portfolio_page-template-default,single,single-portfolio_page,postid-23856,edgt-core-1.0.1,ajax_fade,page_not_loaded,,hudson-ver-2.0, vertical_menu_with_scroll,smooth_scroll,paspartu_enabled,paspartu_header_set_inside,blog_installed,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.5,vc_responsive

Is zorg een recht?

Veel discussies in de zorg gaan in de basis over geld. Een tekort aan geld, vooral. Vaak wordt klakkeloos aangenomen dat de stijgende vergrijzing en groeiende groep hulpbehoevenden de grootste oorzaak hiervoor is. Steeds meer mensen die zorg nodig hebben. En als is aangetoont dat een cliënt een bepaalde hulpvraag heeft, zijn zorgverleners dan niet verplicht om  hier volledig op in te spelen?

 

Onze deelnemers komen binnen met een groot dossier waarin tot in detail staat beschreven wat de persoon in kwestie wel en vooral niet kan. Doordat een hulpverlener dit ooit heeft geconstateerd gaan veel ouders/voogden en (helaas ook) zorginstellingen met deze gegevens om alsof het feiten zijn. Wanneer de geleverde zorg afwijkt van deze feiten, wordt hij bestempeld als ‘slecht’ en worden er klachten ingediend. Zorg hoort immers aan alle bedachte eisen te voldoen.

 

In de loop der tijd zijn we zo gewend geraakt aan dit uitgangspunt, dat eigen verantwoordelijkheid niet meer in ons opkomt. De prijs van zorg groeit niet door de toenemende vergrijzing, maar door een fundamentele denkfout die vaak diep geworteld is, namelijk: Zorg in Nederland is een recht. En als we ergens recht op hebben, willen we het koste wat het kost ontvangen.

 

Een voorbeeld is Piet*. Piet is een volwassen man met een gezond lichaam, die bij ons kwam met een dossiermap vol dingen die hij niet kon. Moeder stond achter haar zoon, en vertelde persoonlijk aan onze begeleiders waarin hij ontzien moest worden. Onderdeel daarvan was zijn huishouden. Piet had dat nooit gedaan, dat stond ook in zijn dossiermap, dus vanzelfsprekend hoefde hij het dan ook niet te doen. Werken aan zelfstandigheid was natuurlijk een prachtig doel maar het huishouden, dat moesten zijn begeleiders maar oppakken. Hij betaalde daar toch ook zorggeld voor?

 

Zo stond moeder, met haar goede bedoelingen haar zoon enorm in de weg. Ze zag niet in dat ze door haar gedrag de hulpvraag van haar zoon in stand hield, dan wel vergrootte.

 

Bij De 4 Elementen spelen we in op eigen verantwoordelijkheid. Met ondersteuning ontwikkelen onze deelnemers zich. Problemen worden opgelost en de zelfstandigheid wordt vergroot. Indertijd leren ze zelfstandig te wonen en vervalt hun hulpvraag. De tijd (en geld) dat hierdoor bespaard blijft kan worden ingezet voor andermans hulpvraag. Zo gaan de zorgkosten omlaag.

 

Het (gebrek van het) nemen van eigen verantwoordelijkheid zie je overal in de zorg. De grootste oorzaak van ziekten is bijvoorbeeld een ongezonde levensstijl. Nemen wij de verantwoordelijkheid om voor onszelf te zorgen door gezond te eten, vrij te zijn van verslavingen en stress te beperken, dan zullen we ons niet alleen veel beter voelen, ook de cijfers voor allerlei welvaartsziektes zullen enorm zakken.

 

Ik betaal premie, dus ik heb recht op zorg

Ons Nederlandse zorgsysteem vraagt een maandelijkse bijdrage voor ziektekosten. De gedachte daarbij is: Ik betaal premie, dus ik heb recht op zorg. Het Nederlandse zorgstelsel is echter simpelweg een ‘manier’ van de Nederlandse overheid om voor haar mensen te zorgen als ze ziek worden. Het is een cadeautje die je als je geluk hebt, nooit hoeft te ontvangen en waar je, als je pech hebt, heel dankbaar voor moet zijn.

 

Zorg blijft mensenwerk en een mens kan zich vergissen. Zeker met de enorme groep die nu zorg vraagt. Eigen verantwoordelijkheid is het antwoord. En vind je dat je toch recht hebt op de allerbeste zorg? Zorg dan voor jezelf, dan zorg je ook voor een ander.

Date

11 oktober 2018

Category

Blog

Share